ITIM NA TUBIG
Para makisali sa away ng iba ay isang pagpapatunay kung gaano ka ka-PATHETIC.
Ang mga salitang galing sa iisang panig ay isang indikasyon na hindi mo totoong ginagamit ang iyong isip.
Oo, Wala kang sariling bait dahil nagpapadala ka sa sabi-sabi ng iba, hindi man lang hinihingan ang panig ng kabila
at saka ka magdisisyon kung saan ang iyong panig. Umabot ka sa iyong edad upang magpadikta lamang sa sasabihin ng iba
at magpatangay sa buyo ng kahunghangan. Isa kang hangal at malinaw na sunod-sunuran.
Apektado ako? Oo dahil itinuring kitang bahagi ng buhay ko. Ngunit sapat ng malaman ko na ang mga katulad mong tao
ay hindi dapat pag-aksayahan pa ng panahon.
Hindi ako kawalan sa’yo at ganun ka rin naman sakin.
Naawa lang ako sayo dahil isa ka sa maraming tao na nagpapakatanga sa isang bagay na alam mo namang isang malaking kahangalan.
Sana napa-saya kita, na pa-saya ko kayo.
Kung ayaw ninyo sakin’ mas lalong ayaw ko sa inyo…
HayS!
Bakit kaya kita na mi-miss
Bakit kapag natapos ang buong maghapon
na di man lang kita nakaka-usap
daig ko pa ang call center na di naka quota
Bakit tuwing nandyan ka,
Tumatalon mula sa rib cage ang puso ko
Bakit parang may built-in freezer ang katawan ko
na nanlalamig at naninigas kapag nagsalita kana
Daig ko pa ang nakagat ng bulldog na may rabis
sa pagkatulala sa litrato mo.
Baka naman masyado mo nang nililibang ang
sarili mo sa kakapa-kyut ng di mo alam
Baka naman masyado mo nang nilalabas
ang pamatay mong charisma
Na unti-unti akong hinahatak sa alapaap ng ligaya.
Baka naman… (confused?!?)
Hindi kaya…
Ikaw na ang hinahanap nung kapit-bahay namin na nagnakaw ng brip niya? Di kaya?
POET’S HEARTBREAK
No uttered words the poet speaks,
No skies of golden hue
No tales of unrequited love
They were lost when I lost you.
No words to caress her lover’s heart
And gone the dreams she swore they’d live
But alone within the poet dwells,
No uttered words, none left to give
No music swells within her soul
Just silence surrounds her heart
And the solitude engulfs her world
When the poet and love depart.
And lost the beauty she once could see
And the glory she saw each day
Now the poet pens her last farewell
No more love can she convey
But what’s the poet’s soul to do?
To release the love she feels
For she’ll surely die and wither
If that love she now conceals
She must hide the hurt and heartache
Just smile to friends and say,
I’m fine… love doesn’t matters,
And deceive them all that way
For a different face she’ll show them
To barricade his pain
To hide hi shattered spirit
From the love she never attained.
mga nagsipag-alsa...